wandelen

Etappe 11 : Aubigny les Pothees naar Wasigny 25,6 km – (284,9 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Na het hartelijke onthaal in “Au bois du loup” terug op weg. Mijn Canadese collega wou wel een fotootje maken.

Hij zelf komt uit Quebec. Vertrokken met pak en zak (meer dan 20kg!) Op stap naar de voet van de Pyreneeën! Vroeger had ie al een Spaans deel gelopen.

Samen gingen we op stap. We hebben uiteindelijk samen zo’n 16 km afgelegd. Blijft toch een speciaal taaltje dat frans uit Quebec.

Het onthaal was prima zoals gemeld. Het uitzicht vanuit het huis ook. We zagen voor het vertrek een mooie dubbele regenboog. En een rijdende goederentrein. Staking even opgeschort blijkbaar.

De tocht vertrok droog maar tegen de middag kregen we een paar fikse buien over hoofd. De wegwijzers met schelp begeleiden ons maar zijn niet steeds consequent wat richting betreft. Eigenlijk moet de onderkant van de schelp de richting aangeven vertelde Roger, mijn collega.

Hier is het niet steeds consequent toegepast. Opnieuw wisselen velden, weiden en bossen elkaar af. Wel zie je dat meer en meer weilanden omgebouwd worden naar akkers en het vee op stal wordt gehouden. Eenvoudiger te beheren. Om elke hoek is er wel fauna waar te nemen. Ooievaars oa en herten in de verte.

Een constante na de middag was de modder. Wegen door de bossen zo drassig als wat.

Het is goed als het eventjes drassig wordt, Maar als je stroken hebt van een paar honderd meter lang waar je door moet ploeteren, dan is dat wel flink vermoeiend. Wat wel meevalt is dat de weg, ondanks de glooiingen toch iets naar beneden gaat. Vorige dag klom de Camino regelmatig boven de 300 meter. Nu dalewmn we naar de 150 meter. Maar de modder is wel de constante uitdaging.

Mijn arme schoenen zagen af vandaag. En mijn broekspijpen ook.

En het kon nog heviger. Op sommige plaatsen diende je de weg gewoon te ontwijken want er was een beek in de plaats. Ook de benen naast het pad zijn meestal flink verzadigd.

Rond 17u kwam ik dan aan in Wasigny. Weer zo een typisch landelijk dorpje waar tijd geen vat heeft. Getuige deze markthalle uit lang vervlogen tijden.

Ook de klassieke Lavoir of publieke wasplaats was ik voorbijgestapt. Daar werd vroeger gewassen. Nu ligt het et verlaten bij met dank aan Dash en Bosch die de was doen thuis.

Etappe 10 : Rocroi naar Aubigny-lez-Potheez 23,7 km – (259,3 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Het ziet er naar uit dat de eergisteren meegebrachte rugzakhoes weer flink haar werk zal doen. Donkere regenwolken boven het kleine centrum van dit vestingstadje waar de tijd amper vat op heeft. Hele brede omwallingen beperken alle verandering.

Vandaag werd het een wandeling in 2 werelden. Eerst een lange boswandeling op een prima asfalt bosweg. We hebben andere paden meegemaakt vorige dagen. Een pijlrechte weg omzoomd door bomen van alle slag.

Ik verstond de benaming niet goed van dit bos. Gesyndiceerd? Betekent het dat het eigendom is van de vakbonden?

Ik heb ’s avonds vernomen dat het niks met vakbonden te maken heeft maar een schenking van bossen is geweest aan 17 omliggende gemeenten die deze domeinen samen exploiteren.

En ja. Het is lente. De bloeiende narcissen bleven aanwezig maar ook deze wilde primula ofte sleutelbloem stond te pronken langs de weg.

Het landschap is opnieuw veranderd. Veel weiland doorsneden van kabbelende beekjes en aan een van die beekjes juist op tijd voor de middagpauze een bank voor vermoeide pelgrim. Elke pelgrim stopt er even al was het maar voor de richtingaanwijzer.

Door die velden trekkend kom ik aan in de buurt van Aubigny. De laatste kilometers van de tocht lopen langs het spoor. Een beetje cynisch want vandaag staakt het spoor. Te voet gaat rapper vandaag.

Na een laatste klim kom ik dan aan bij Marie-Josee en Jean-Marie die pelgrims opvangen. Het onthaal is super. Met hen en een collega pelgrim uit Quebec hebben we een supergezellig avondmaal. Kaas inbegrepen. Was op en top verzorgd en aan te bevelen. Maar foto zal voor morgen zijn.

Etappe 9 : Viroinval naar Rocroi – over de grens naar France 26,9 km – (235,6 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Heel blij dat Hans gisteren een rugzakhoes meegebracht heeft. Je zal me niet overtuigen dat ik die niet nodig zal hebben volgende dagen. Het blijft nog wat wisselvallig eer de mooie dagen komen melden de weervoorspellingen. Van een koppel stappers die ook in het hotel overnachtte stapt de vrouw vandaag niet naar Rocroi. Te veel pijn aan de voeten van de wandeling gisteren.

En de tocht begint bij de eerste schelp om de hoek. Na al die dagen rood wit verschenen deze plots terug. In de verte zie je de sporen van de toeristische trein. Het pad liep er heel even langs. Bart, ik kon het niet laten om 10 meter op die sporen te lopen. Opgelet waarschuwing: dit mag niet op gewone treinsporen!

De tocht dook al snel een bos in. Aan de rand nog wat weiden maar die zouden snel verdwijnen. Wel stevige runderen in die weiden.

Wat verderop nog een andere weide met daarin bergen maretak waaronder de resten van fruitbomen te bespeuren zijn.

En dan begon de echte tocht doorheen het bos. De GR volgt een beekje, maar wel een kleine 10 km lang zonder langs de bewoonde wereld te passeren. En dat ben ik nog niet gewoon. Veeeeel bomen. En een kabbelend beekje. En om te kabbelen heeft het beekje water nodig. En dat water komt uit de lucht. Dus regen en nattigheid. Niet veel dieren gezien buiten een boomklever die piepend de bomen opkroop. En verder slakken, kikkers en padden.

De weg versmalde en soms volgden wel halsbrekende toeren om verder te geraken want het beekje at hier en daar een stuk van het pad op.

En nog meer bomen. Alle soorten. Dennebomen, loofbomen, jonge aanplant en af en toe een majesteuze reus.

De weg werd in de namiddag een holle weg. In chemin creux zeggen ze hier. Maar dat betekent dat het water ook langs daar een weg zoekt. En drassige ondergrond is verzekerd met grote plassen.

Maar het zou nog spectaculairder worden. Het pad zakte dieper en dieper weg in het omliggende landschap. En als dan de boomhakkers langskomen en alle bomen omleggen en de overtollige taken laten liggen waar ze vallen dan krijg je een ondoorgaanbare situatie

Klimmen en klauteren eerst en als dat niet meer ging dan naast het pad en hopen dat ik niet verloren liep. Dat deed ik gelukkig niet zodat rond 14u de grens er was.

Buiten een andere kleur van wegbedekking was er niet te zien. Je zag niet dat de grens overgestoken was. Enkel dit bordje aan de wegkant gaf aan dat ik in France was.

En met die grensovergang kan ik fier melden dat ik ons land te voet helemaal gedwarsd heb. De eerste tocht ter voorbereiding van de Camino liep ik 2 jaar geleden (met Greet) vanuit Bergen op Zoom naar Mechelen.

Een laatste strookje bos. Een laatste strookje drassigheid en ik stapte Rocroi binnen. Juist op tijd om mijn stempel af te halen in de toeristische dienst.

Ps. Let op de stevige Vauban omwalling.

Etappe 8 : Sautour – Vierves-sur-Virion 19,5 km (208,7 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Na het leuke bezoek gisteren moest de pelgrimstocht verder richting Franse grens. Eigenlijk niet zoveel kilometers, Maar ’s avonds bleek dat er wel 3 keer zo een 100 meter geklommen diende te worden.

Het vertrek uit het dorpje liep door de deur.

Steil naar beneden. Een flink stuk weg door een bos. Drassige wegen. Dat komt omdat die boswegen meestal het laagste punt uit de omgeving zijn en het regenwater dit laagste punt opzoekt. En drassig kunnen ze zijn. Vandaag voor het eerst van mijn tocht een ree gezien. Was aan het eten op een veld aan de rand van het bos. Heel schuw direct weggevlucht toen het mij zag aankomen. Toch sporen ervan gevonden.

Een flink stuk van het parcours liep door het bos op of juist naast de hogedrukleiding aardgas van Fluxys. Lijnrecht met hier en daar de terugkerende melding van niet te graven en een noodnummer. En verder heeft een pelgrim af en toe nood aan een rustplaats om de benen te laten recupereren. Steeds welkom zeker met mooi uitzicht.

En dan zoon Hans ontmoet die me in tegen richting tegemoet stapte. Heel leuk. Dus een korte tocht maar met 3 stevige up en downs van elk 100 meter niveauverschil en met op het einde een tof terrasje + zicht op de stoomtrein die hier passeert. Daarna een lekkere maaltijd in goed gezelschap. Wat wenst een mens meer.

Etappe 7 : Walcourt naar Sautour (via Philippeville) 24,6km – (189,2km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Volgens buienradar droog zonder een spatje maar het is een kletsnat Walcourt vanmorgen. De ene regenbui verdringt de andere. Maar dat kon de ontbijtpret niet bederven. De oudere dame die de B&B uitbaat is vriendelijk en praatvaardig. Ze vertelt dat haar zoon volgende week aan zijn Camino begint en vertrekt naar Reims. Na het ontbijt ga ik naar de basiliek, maar daar moet ik een halfuur wachten op de stempel. De deken is naar een naburig dorp de paasviering gaan leiden en komt dan voor de viering om 10u15, dat vertelt de mevrouw die alles klaar zet. Of ik wil wachten. Dat doe ik dan maar. Sfeerbeelden ondertussen voor Pasen.

De deken kwam inderdaad om 10u aan. Jammerlijk genoeg had hij de stempel niet bij. In de sacristie heeft ie mijn boekje getekend als bewijs van doortocht. En dan snel op weg richting Sautour.

De trappen naar beneden liepen veel vlotter dan die in de andere richting gisterenavond. Maar in dit heuvelend land volgt dan al weer snel een klim. Veel wandelen door velden en vaak boven op de hellingen in de wind. Brrrr. Koud was het wel maar je hebt er mooi uitzicht.

Het feit dat het af en toe miezerde zorgde dat de kou nog intenser werd. En pech erbovenop is dat de beschermhoes van mijn rugzak is verloren geraakt. De wandelweg slingert zich door landbouwgebied en de grote gesloten rode bakstenen hoeves zijn veranderd in meer gedrongen boerderijen in grijze natuursteen. Ik heb soms de indruk dat ik in een chocolade Jacques album van destijds stap. Aardrijkskunde van België met prentjes die je vanuit de verpakking van de chocolade repen moest halen.

Maar wat verderop wordt het landschap vriendelijker. Dat heeft vooral te maken met een kabbelend riviertje in de vaĺei.

Speciaal voor mijn broer Yves deze foto.

De tocht loopt van dorpskern naar dorpskern. Allen met kleine grijze huisjes rond een klein grijs kerkje. Toen ik deze moderne kerk met originele klokkentoren zag moesten deze op de foto vond ik. Zeker op het feest van de paasklokken. Juist toen ik klaar stond om af te drukken was het 14 uur…

En sloeg de klok 2 maal. Ik sprong in de lucht tot bijna tegen de klok.

Door de velden naar Sautour dan verder via Philippeville. Zoon Dries, schoonzus Marleen, schoonbroer Frank en neef Stijn + nicht Lotte waren tot Philippeville afgezakt om mee te komen eten. Wat een leuk paasgeschenk. Het was supergezellig. Wel was het plots heel stil toen ze terug vertrokken waren. Gelukkig had de paasklok iets mee.

Jammie.

Etappe 6 : Van Aulne naar Walcourt (met een stukje verkeerd gelopen) 28,96 km – (164,6 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Vannacht even buiten gegluurd. Die ruïnes in de maneschijn waren knap griezelig. En nee. Ik heb er geen foto van gemaakt. Waar ik wel een foto van heb genomen is de bosweg mét rood/wit. Niet steeds makkelijk terug te vinden op de bomen. Zeker als er wat klimop groeit.

Eigenlijk viel het volgen van de bakens redelijk goed mee… tot waar de GR 129 het pad kruiste.

En daar ging het mis! Ik had de verkeerde te pakken. En dan nog flink omhoog ook. Met die rugzak was het stevig klauteren. Na 2,5 km ongeveer had ik het door en besefte ik dat terugkeren de enige optie was. Balen.

Ok, de wandelingen door de bossen zijn geestverruimend en last van dieseluitlaat heb je er ook niet. Wel soms beelden die tot de verbeelding spreken, zeker na het voorbije halfjaar.

Die ene boom die de andere gevelde steunt.

Maar de weg gaat voort. Dat is het lot van de pelgrim… voort tot … Walcourt vandaag. Doordat ik later was door het verkeerd lopen kreeg ik nog het genot van regen en hagel.

De weg liep afwisselend in bossen en weiden. Aan de voorbereidingen te zien wordt er morgen en paasmaandag flink op de VTT geklommen om te mountainbiken. Linten, pijlen, wegafbakeningen in zand waren bijna over gans de weg aangebracht. We zien wel.

Wat was ik blij toen ik eindelijk tegen 19u de torens zag.

Walcourt als volgende stop met 28km in de benen. Maar ik was er nog niet. Het venijn zat em in de staart. Dat was precies wat ik moest hebben.

Een aantal fikse trappen naar boven om op het marktplein te geraken.

Prettig Pasen!

Etappe 4 : Van Ittre over Nijvel naar Seneffe (eigenlijk Manage) 25,8km – (110,4 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Geen regen vandaag. Om 9u terug de weg op naar de volgende bestemming. De weg en de pelgrim. De camino. Geen pelgrim zonder weg. In dit Brabantse landschap waren het deze voormiddag lange stukken tussen akkers en weiland met daarboven een wijde hemel met wolkenspel.

In een rechte lijn ging het tot Nijvel. Een grauw stadje met groot marktplein en kerk. Tegen de kerk staat een modern stadhuis. Het oude staat aan de andere kant wat troosteloos te zijn. In de kerk doorverwezen naar de pastorie voor de stempel. In het frans of in het latijn vroeg een gezellige pastoor. Er waren nog niet veel pelgrims langs geweest dit jaar. Hij wou nog wat verder babbelen, maar hij had om 11u een dienst en verontschuldigde zich dat ie niet meer tijd had voor mij.

Een koffietje kon er dan af. Bij het verlaten een bepakte collega stapper gekruist die vroeg waar ik vandaan kwam. Hij stapte ook maar compostela was voor later. Onze wegen scheidden. Nu, het zou de laatste mens zijn met wie ik contact had tot bij de stopplaats vanavond. En weer ging de route over landelijke lange wegen. Niet veel te beleven. Gelukkig nog eens iemand gezien on een spiegel

Totdat de route aankwam bij het oude kanaal van de Samme. De aanvang deed me direct denken aan de sluizen van de narrowboats in UK. Het leverde wat mij betreft het mooiste beeldje van de dag op.

En voor hen die niet weten hoe een sascomplex in UK voor die smalle boten er uit ziet. (Er moeten wel wat deuren aanwezig zijn om te functioneren maar dat is detail.)

Na een wandeling langs het met bomen omzoomde kanaal in Seneffe aanbeland waar nog meer waterarcheologie te bewonderen os met zwaaidok en replica van de kleine aken die er vaarden.

Dan de N27 naar mijn hotel. Dit is een drukke verbindingsweg. Gelukkig waren er werken aan een spoorwegbrug. Alle verkeer moest omrijden, maar de voetgangers konden over via voetgangersbrug. Zo toch weer wat geklommen vandaag.

Dan was het een rechte lijn naar het hoevekasteel waar het slapen is gepland.

Morgen verlaat ik de schelpenroute en sla ik af op de GR12 richting abdij van Aulne. Die ruïne staat op de eerste postzegel die ik kocht voor mijn postzegelverzameling. Heel lang geleden. Tot morgen.

Etappe 2 : Dwars door Brussel naar Beersel 31,6 km. (57,2 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

De weersvoorspellingen waren wat minder vandaag, maar toch vertrokken onder een voorzichtig zonnetje.

Vandaag gaat de tocht dwars door Brussel. Eerst de Heizel vlakte en dan naar Laken om zo via Noordkwartier naar het centrum te gaan. Dat was het plan.

Het Atomium vinden was niet moeilijk! Dat zie je staan van ver e het was simpel om de rood witte bewegwijzering te volgen. Te gemakkelijk eigenlijk want de Compostela route verlaat de GR en dus stapte ik lustig door… in de verkeerde richting.

Pas toen ik het ziekenhuis van Jette herkende had ik door dat ik in een boog rond Brussel aan het stappen was en dat was niet echt de bedoeling. Als een volwaardige GPS bepaalde ik de nieuwe route en die passeerde onder de Koekelberg. Zo vastgesteld dat ook daar chocolade wordt verwerkt.

De lucht werd ondertussen grijzer en af en toe miezerde het wat. Gelukkig ken ik mijn weg nog in Brussel en kon ik terug aansluiten op de route. Daardoor mijn favoriete beeld gezien aan het kanaal

Tijd voor een selfie.

Door de nieuwstraat naar sinte goedele. In de kathedraal stuurden ze mij naar de dekenij voor de stempel. Voor de kathedraal de schelp gespot. Koperen schelpen die de route aangeven. Neen. Ik ben niet meer verloren gelopen.

Verder door de Marollen naar de Hallepoort. Eigenlijk wel een mooie constructie als je ze van buiten de stad ziet.

En de tocht ging verder onder dreigender lucht. Goed dat we door Ukkel langs het KMI stapten zodat ik meteen mooi weer voor de volgende kon bestellen. Veel oudere villa’s en een lange dag richting Drogenbos. Veel bos daar maar we niet droog. Het laatste uur van de tocht gingen de sluizen open en gutste het water naar beneden.

Nat als een kip kwam ik aan op het overnachtingsadres. Mijn kamer ziet er uit als een droogzolder. Met die 32 km in de benen hoop ik goed te slapen.

Etappe 1 : Mechelen – Sint-Pietersleeuw (via Grimbergen) 25,6 km

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Om 10u thuis vertrokken. Schoonzus Marleen stapt de 1st etappe mee. Bedankt aan de supporters die nog even langs kwamen.

Via de mechelse watertoren richting Zennedijk gestapt. Daar de eerste “schelp” gespot aan de brug onder de E19.

De temperatuur was fris maar het zonnetje schijnt. Dus prima wandelweer.

Langs de Zennedijk kwamen we snel het kappeleke tegen die je op de kaft van de wandelgids ziet.

Aan het jaagpad van de Zennedijk waar we (=Françoise, Greet en ikzelf) vaak gingen joggen botsten we op de eerste afsluiting. De werken aan de versterking van de Zennedijk en we mochten omstappen. Gelukkig viel die omleiding mee. In de buurt van Eppegem werden we bijgebeend door een collega pelgrim. Hij was al een paar dagen op stap en kwam uit Leiden. Zijn doel vandaag: Grimbergen en overnachten in de abdij. Ons doel ook eigenlijk, maar dan wel als tussenstop. De weg werd landelijker en in het zonnetje wel aangenaam te wandelen.

De volgende stop was de Verbrande Brug over het kanaal. Letterlijk een stop, want we konden niet door. Prima moment om de jas in te pakken want het werd stilaan warm. O ja. Toch even melden dat we in een café in Eppegem een koffie hebben gedronken en aan de babbel zijn geslagen met een koppel uitwijkelingen. Ze wonen nu in Oostende maar waren op bezoek bij hun dochter om….

Om naar het schlagerfestival te gaan kijken in Hasselt gisteren namiddag. Wat een toeval.

De tocht ging verder langs een lange kerkewegel richting Grimbergen. Het was zelfs flink warm onderweg. Rond 14u kwamen we aan bij de watermolens. Tijd voor de lunch. Gezellig als je met 2 bent. Na het lekkere eten verder langs opnieuw watermolens.

Idyllische plaatjes maar zoals je ziet bewolkte de hemel en voelden we af en toe een druppel. Dan maar stevig verder gestapt tot aan de abdij van Grimbergen. Na wat zoeken toch iemand gevonden díe de stempel kon geven. Hier is ie dan, nummer 2.

Na een koffie en thee op naar Brussel. Door park en veld. We draaiden ons nog even om om die typische toren nog eens te bewonderen.

We haasten ons langs de velden richting Atomium en de koffiebranderij van douwe Egberts. Wat verderop de ring van Brussel onderdoor tot aan de bestemming in Sint Pietersleeuw.

Daar scheidden onze wegen. Marleen ging terug naar huis. Ik blijf overnachten hier om de reis morgen voort te zetten dwars door Brussel. En dit zijn de helden van de dag. Oohh wat deed het deugd om die schoenen uit te sjotten.

Terug de stapschoenen aan

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

“En heb je al terug gestapt?” vraagt Anja met een grijnslach. “Als je naar Compostela wil stappen ga je toch wat meer moeten stappen dan wat je nu doet”.

Na de pelgrimszegen heb ik mijn ‘fanclub’ thuis uitgenodigd om te eten. Ze zijn er allemaal. Mijn 4 zonen met de ‘mooie’ dochters en Sophie, mijn kleindochter. Alleen Antje is op stage in Barcelona en neef Antony kon pas de week erop komen want dan gaan we naar De Vossemeren met het ganse nest.

fam a98

Nu, eigenlijk heeft ze wel gelijk. Het stappen is tijdens de gure winter volledig stilgevallen en de wandelschoenen staan stof

anjavoorbereidingmar

te vangen op zolder.

En als er iemand de opmerking mag maken is het Anja wel. Ze is volop aan het trainen voor de marathon in Parijs zondag 8 april. Ze loopt zo al tegen de 30 kilometer, aan één stuk door. Straffe dinges. Zij is de mama van kleindochter Sophie.

Dus daarom gisteren toch een eerste test gedaan. De rugzak naar beneden gehaald, de stapschoenen eveneens. De stapsokken achteraan in de kleerkast terug gevonden. Wat toiletzakken en wat kleren in de rugzak gegooid en dan maar gaan stappen. Een lokale ronde. Ik mocht niet te lang op stap, want om 17u moest ik bij de kinesist zijn. Een aantal maanden heb ik pijn in het linkerbeen. De huisarts stuurde me uiteindelijk door naar de scan en daar blijkt op de onderrug wel wat scheef te zitten. 2 niet recente hernia’s edg die door de druk uitstralingspijn veroorzaken. Maar Eric, de kinesist vertelde me dat hij me gaat helpen om de activiteiten toch verder te zetten. Nu, juist voor zijn bezoek was ik dus op mijn eerste wandeltocht.

Die ging van thuis naar Hofstade, doorheen het domein daar op de onverharde wegen. Dan een stukje verder langs de Kampenhoutse baan om vervolgens doorheen de bossen naar Schiplaken te trekken.

ambroos

Daar teruggedraaid richting huis en via kasteel Ambroos terug naar huis. Via de vaart doorgestapt naar huis. Het werd uiteindelijk een wandeltocht van 3 u 13 minuten van 15,54 km lang. De eerste 2 uur kon ik het ritme van 5 km volhouden. Maar dan viel het wat terug. Dus zal er nog wat geoefend moeten worden. De rugzak dragen viel wel mee. Heel raar weer onderweg. De deur was maar pas dicht bij het vertrek of het begon wat te regenen. Snel stopte dat en scheen de zon gevolgd door grijze wolken en af en toe wat gedruppel. Voordeel is wel dat je dan mooi vergezichten hebt en hele mooie regenbogen; zelfs dubbele.

Langs de Mechelse wegen ook sporen gezien van zaterdag. Het drama van KV Mechelen die alhoewel ze wonnen met 2-0 tegen Waasland-Beveren toch in 2de klas tuimelen doordat Eupen een 4-0 overwinning haalde tegen Moeskroen.

kv

Maar ja, niks aan te doen. Volgend jaar volgen we de kakkers maar in het mooiste stadium van 1B. Zoon Dries kon niet laten van onderstaande

2de

foto te sturen.

Dan toch meer sympathie voor de Mechelse klokkenluider die zijn vlag half-stok gehangen heeft. Mijn wandeltocht passeerde langs zijn deur, vandaar de foto.

halfstok

Vanmorgen vielen de fysieke klachten goed mee. De rug protesteerde niet. Buiten een gevoelige nagel aan de middenteen ging het prima met de voeten en de benen waren ook nog fit genoeg om normaal te stappen. We kunnen dus verder opbouwen!