Etappe 65 : Ascain naar Hendaye – 20,0 km (1.685,5 km)

Dit wordt opnieuw een tijdelijke halte, een tussenstop.  De Spaanse grens wordt de tijdelijke halte tot volgende lente. De wandeling vandaag startte onder een stralend zonnetje, maar al snel waren er wat wolken en vielen er een paar druppeltjes. Het werd warmer en vochtiger dan gisteren.

Dit laatste stukje Camino loopt door minder ruig landschap. Er is ook meer bewoning langs de weg,  wat minder hoge beklimmingen en een zachter glooiende omgeving.

Enkel in de verte zie je de toppen van de Pyreneeën die boven alles uitsteken. Er is ook nog steeds veel groen en er stroomt een kabbelend beekje.

Om halfweg de dag aan te komen in het warme Urrugne. Daar komt de kust Camino samen met de verbindingsweg vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port. Ik ben er even gestopt bij de kerk om iets te drinken want het werd behoorlijk warm.

Op het kerkplein een jonge pelgrimster ontmoet. Ze kwam uit Zwitserland en wilde ook halt houden in Hendaye. Wat verderop liep ze mij met stevige tred voorbij. Het was wat klimmen en dat is toevallig één van HAAR specialiteiten.. wanneer je uit Zwitserland komt.

En dan kwam de tijdelijke terminus in zicht. Het strand, de bergen de bomen in de verte. Dat is Spanje!

Eerst nog heel vaag, maar stapsgewijze duidelijker en duidelijker. Hendaye vooraan en aan de overzijde van het water het Spaanse Irun.

Beneden in Hendaye stapte ik tot aan de Pont de Saint-Jacques. Geen mooie brug, maar wel de brug die de weg opent naar de Camino del Norte en Espagna.

En halfweg deze brug, op de grens met Spanje eindigt deze tocht voorlopig.

Het vervolg is gepland in april volgend jaar 2020. Abonneer je op deze blog en je krijgt een bericht wanneer ik de tocht verder zet.

Etappe 43 : Flavignac – La Coquille – 34,7 km – (1.094,0 km)

Het was een minder goede nacht. Mijn kamergenoot Wu ronkte soms als een vliegtuig met het gevolg dat ik niet zoveel uurtjes slaap heb gehad. Pas was ik goed ingslapen of hij stond rond 6u op om in te pakken en te ontbijten. Hij vertrok rond 7u15, toen ik aanstalten maakte op te staan. Het zou een lange wandeling worden vandaag.

De lucht was blauw en een lichte mist lag in de lagere delen van het landschap. Deze mooie alleenstaande boom zwaaide me uit in Flavignac.

Het landschap was golvend en open. Veel groen. Maar dat blijft nooit lang want plots gaat de Camino naar een rivier in een dal en na een brug gaat de tocht terug naar boven. Vaak via een al dan niet kronkelend bospaadje.

Les Cars en dan Chalus waren de dorpjes van de dag. Het 2de duidelijk de grootste van beide. Even gestopt om er een koffie en een stuk “gateaux de Corse” te smullen.

Maar dat was het midden van de dag en amper een derde van de tocht vandaag. De wandeling trok zich terug op gang.

Nog een laatste blik op de donjon en het stadje wandelde ik terug naar boven, naar de velden en vooral de uitgestrekte weiden waar er terig wat bruine koeien vetschenen. De kleur van de weiden was wel opvallend.

De gele paardebloemen maakten door hun grote aantal er een groen/geel tapijt van. Ik vond het alleszinds heel mooi. Het vervelende van zo alleen te stappen is dat je je indrukken niet kunt delen. En indrukken, die krijg je de ganse dag door. Dus als er kandidaten zijn om mee te stappen, steeds welkom!

Over indrukken gesproken. Onderstaande beeldje getrokken onderweg. Heel vredelievend.

Wat met echter opviel was dat alle ooien (=vrouwelijke schapen) gekleurd waren met rode verf. Ook een aantal lammeren kleurden groen. Maar een aantal van die lammetjes waren rood gekleurd zoals dat op de voorgrond. En na wat scherp toekijken viel het me op dat het bijna allemaal jonge bokjes waren. Zou het lamskroontje met Pasen er voor iets tussen zitten?

De route volgde dan een stukje een spoorlijn. Met heel wat geraas in deze stille omgeving denderde er plots een dieselstel van de SNCF voorbij. De conducteur toeterde vriendelijk toen hij me zag de foto maken.

De tocht leek niet te willen ophouden. La Coquille kwam maar niet in zicht. En als je eenmaal 30 km in de benen hebt en er verschijnt een nieuwe stevige kuitenbijter als helling voor je, dan sakker je wel wat.

Maar uiteindelijk geraak je wél op bestemming. Een gite die nog wat verderop lag en waar ik juist aankwam toen het begon te druppelen. Weer geluk met het weer gehad vandaag! De Thomas More collega’s en studenten die de Camino stappen in Spanje in de buurt van Compostella hebben blijkbaar meer water die uit de lucht valt. Buen Camino en sterkte.

Etappe 38: La Souterraine – Marsac – 30,0km (981,7km)

Een leuk weerzien

Vandaag gaat de tocht naar Marsac, meer bepaald naar Coucouche Panier, een gite die door een jong oud, Christine en Patrick, Belgisch koppel werd geopend. Patrick had me 2 jaar geleden uitgenodigd tijdens grote zoekactie met archeologen in de buurt van Vilvoorde. En belofte maakt schuld, maar ik was heel blij hem terug te zien.

De tocht vandaag startte langsheen een departementale die zich door het landschap slingerde.

Maar eerst was er nog La Souterraine. Oud ingeslapen stadje gebouwd rond de kerktoren. Die toren wordt gerestaureerd en als je goed kijkt zie je 2 kerels hoog tussen de buizen wandelen. Brrr. Geen job voor mij.

Het was eigenlijk vrij saai langs die weg. Ook nogal wat auto’s die voorbij vlogen en dat op een smalle weg. Vervelend.

Er veranderde wel iets na de middag. Het weer. Donkere wolken komen aanzetten en de wind is duidelijker aanwezig. Ook kouder. Het pellen van de laagjes textiel vandaag bleef achterwege. Gelukkig is het toch droog gebleven buiten een paar waarschuwingsdruppels juist voor de aankomst.

Wat een pelgrim altijd een plezier doet is een bankje om te zitten of een dak boven het hoofd zoals op de foto hierboven. Niet talrijk onderweg maar heel welkom. Met een 20 km in de benen doet het deugd even te kunnen zitten, schoenen en sokken uit en wat te eten en drinken. Nu was het een klein speeltuintje aan het water te Chamborand. Dank aan de adjointe maire voor het initiatief.

De Camino bleef een stijgende afwisseling van grote weiden en bossen. De weg zelf was vrij rustig maar het bleef uitkijken voor auto’s díe langsrijden. In het bos juist voor Benevent l”abbaye piepten lichten door de bomen en was er een machine aan het grommen. Deze klaarde het bos uit door alle niet geplante bomen weg te zagen. Alles in een beweging. De arm slingert omknelt eerst de basis van de boom en zaagt die door. Vervolgens wordt de boom ontdaan van alle takken en in stukken gesneden. Wat een snelheid.

Aankomst in Benevent. Dit dorpje zag er echt uitgestorven uit. Veel verlaten huizen en gesloten winkels. Er wordt aan de kerk gewerkt en gerestaureerd.

Aangenaam is wel dat de kerken hier open zijn en je als pelgrim welkom bent binnen te stappen. Er ligt ook steeds een schrift waarin je een woordje kan schrijven. Zo zie je ook wie je voorgaat op Camino. Gisteren passeerde een Duitse pelgrim collega.

Bij het buitenstappen van Benevent onderstaand bordje zien prijken.

Er is nog een paar kilometer te stappen…

De laatste kilometers gingen weer door bos en wei langs een heel rustig pad met aankomst in Marsac.

En zeker weten dat het terugzien heel aangenaam was!

Als avondmaal had Patrick lekkere Boeuf bourguinon gemaakt van Limousin. Om vingers af te likken. Een aanrader. Bedankt Christine en Patrick voor de gastvrijheid!

Etappe 36: Saint-Marcel via Cargilesse naar Eguzon – 28,8 km (916,4 km)

Een onverwacht prachtige tocht

Een uur minder slapen deze nacht. De zon scheen weer volop bij de aanvang van de wandeling vandaag, waarin de rivier de Creuze een hoofdrol zou spelen. Om jullie kennis te laten maken met deze rivier eerst een paar ochtendbeelden.Een paar boodschappen gedaan, want de eigenares van de gîte van deze avond had me in de mail gewaarschuwd dat er niet veel te rapen zou zijn op een zondagavond op de aankomstplaats. De wandeling ging rustig verder langs een oude spoorlijn. Weinig spectaculair, maar het vuurwerk zou later op de dag komen.Op het einde van de lange spoorlijn gaf een ladder aan dat het wat heuvelachtiger ging worden. Gelukkig had ik mijn hartslagmeter omgedaan om mijn tikker in de gaten te houden.Mijn picnic had ik toen al op met zicht op de Creuze. Verschillende watermolens staan nog steeds langs de rivier.Een nieuwe vogelsoort gespot in deze omgeving, nl. de waterspreeuw;  typische een soort voor het biotoop met stromend water. Een ander beestje dat ook van de partij was vandaag was de hagedis.Af en toe flitste er eentje langs de rotsblokken of muurtjes. De tocht voorbij de trapjes werd helemaal anders. Heel gevarieerd met op en neer slingerende boswegels. Er was zelfs een plaatsje dat me echt deed denken aan het Elfenbad in de Efteling. Gelukkig was het droog vandaag en dus niet glibberig.Rond 15 uur kwam ik na een stevige klim en een flinke afdaling in Cargilesse aan. Een versterkte boerderij domineert er het dorpje, maar zoals zo vaak in Frankrijk zie je ook hier de ontvolking toeslaan.Daarna ging de tocht verder langs die smalle bospaadje die zich omhoog en omlaag slingeren door het landschap. Één bepaald deeltje doet zijn naam alle eer aan. Ik was echt blij dat het er droog bij lag.De tocht ging tot aan de Creuze beneden en dan een brug over. Het laatste stuk viel tegen want ik moest de laatste 5 kilometer bergop klauteren via een drukke departementale met haarspeldbochten. Maar gelukkig was de tocht ervoor schitterend geweest.

Etappe 35 : Châteauroux – Saint-Marcel – 34,6 km (887,6 km)

De kop is er af!

Onder een stralende zon vertrokken deze morgen en die zon zou de ganse dag mij vergezellen. Het voelde eigenlijk meer als meimaand aan, dan eind maart! De narcissen en de hyacinten in het bos zijn uitgebloeid en langs de weiden bloeit de meidoorn.

Vandaag was de caminotocht zoals vaak in 2 delen opgesplitst: eerst een tocht door het bos en vervolgens ging het verder door een heel gevarieerd landschap.

Een lange rechte lijn doorheen bossen. Zo een 14 kilometer lang. Zoals gemeld zijn enkel de bladeren van de narcissen aanwezig. De bloemen zijn er jammer genoeg niet meer.

Na de middag ging het landschap over in een mengvorm van velden en bosjes. Ideaal voor hertjes en ja hoor, plots sprongen er 3 de weg over.

Het is me zelfs gelukt een foto te maken. Natuurlijk waren ze snel weg.

Ander opvallend feit. Veel lege boerderijen. Vaak ook toegankelijk. Eigenlijk zou je er kunnen overnachten mocht je een slaapzak meebrengen. Maar ik zou niet willen weten welke wezens mee komen slapen…

Veel waterplasjes verderop. Met hier en daar mooie gebouwen erbij. Leven als God in Frankrijk.

Uiteindelijk ging de tocht verder tot in Saint-Marcel, een stadje langsheen de rivier de Creuze. Morgen gaat de tocht eerst langs die Creuze.

Tot dan.

Morgen vertrek ik!

Onwezenlijk en heel raar eigenlijk. Zonder goed en wel te beseffen staat de start van die camino voor de deur.

Vandaag vierde ik mijn verjaardag door oa gisterenavond de ganse familie uit te nodigen op pannenkoeken. Nee. Geen wafelenbak. Dat is pas voor het einde van het verhaal. Cfr. Nero.

Tweede verwennerij was het eten van de eerste mechelse asperges van het jaar en als uitsmijter ben ik meegegaan naar het schlagerfestival in Hasselt. Als voorbereiding voor een pelgrimstocht kunnen die decibels wel tellen.

Eerste lentedag. Naar Lier. De camino in omgekeerde richting.

Bepakt en bezakt vertrokken naar Lier.

Om 10u30 vertrokken thuis via het station naar de grote markt. Bepakt en bezakt met een rugzak van iets meer dan 9kg. Die rugzak is ongeveer klaar wat inhoud betreft.

Langsheen de grote markt dan noordwaarts via de gevangenis en het stadion van malinois de stad uit. Bij kvm werd er al stevig gewerkt om de hoofdtribune leeg te halen. Daar de 1st wegwijzer van de camino gevonden. Ik moet wel achterom kijken om ze te zien want ik stap “stroomopwaarts”.

schelp

Via het kerkhof verder langs Elzenstraat stad Mechelen verlaten om uit te komen aan de Netedijk waarlangs het pad loopt tot Lier.

Ik had eigenlijk gehoopt om een compostela ganger of gangster te kruisen maar buiten wielertoeristen en naar huis fietsende scholieren was er niemand op de Neteboorden.

Langsheen de papierfabriek die je ziet als je naar Antwerpen spoort. Langs deze Nete liggen er ook grote waterplassen van de Antwerpse Waterwerken. Je loopt dus op de dijk tussen 2 “waters”. Dat betekent dat er veel watervogels te zien waren vandaag. Eigenlijk was het eendendag. Volgende kwakers goed waargenomen: wilde eend, slobeend met zijn rare bek, kuifeend en tafeleend, de exoten Canadese gans en nijlgans en tenslotte in een wei stond ook de kleurrijke bergeend. Via die Nete wandelt men vlot Duffel binnen.

20180321_125949.jpg

In Duffel wat gezocht om te knabbelen, maar eigenlijk niet veel gevonden. Komt eigenlijk omdat ik ook niet hard gezocht heb! Kleindochter Sophie was opgenomen in het ziekenhuis en ik wil die in de avond nog even bezoeken. Dus komt meteen een tijdsdruk opzetten. Niet goed voor een pelgrim! De wandeling ging dan ook snel verder via de Nete naar de Pallieterstad. Nog steeds geen stappers in de tegengestelde richting, de wielertoeristen blijven wel voorbij vliegen. Soms verschiet je wel als er zo’n snorfiets je in alle stilte voorbijvliegt aan snelvaart. Lier liet dus niet lang op zich wachten; het valt eigenlijk op dat de 2 gemeentes zo dicht bij elkaar liggen.

20180321_144614.jpg

Via de markt van Lier naar het station. Op die markt stond een groot podium, een gigantisch podium eigenlijk voor het passiespel dat dit weekend voor 8.000 personen wordt opgevoerd. Juist op tijd in het station voor een koffie en dan de trein naar Mechelen na een flinke 20 km wandelen.

En ’s avonds kleindochter Sophie bezocht – het gaat gelukkig al beter en ze mag binnenkort naar huis!

IMG-20180322-WA0000.jpg

Iedere dag een beetje

Iedere dag een beetje verder inpakken want de vertrekdatum nadert. Maandag 26 maart is over 10 dagen. Veel oefenen is er niet van gekomen maar vandaag toch even gestapt. Een vergadering v

leuven

oor het werk was gepland in Leuven. Dan maar met de trein naar Leuven en door de stad naar de Schapenstraat. Een kleine 2 km heen en na de vergadering een 2 km terug. We zullen maar denken dat alle beetjes helpen?

Thuisgekomen verder wat spullen klaargelegd. wasdraad en wasspelden; fles voor water en doosjes om eten in te stoppen + vork/lepel combinatie. Vorig jaar gekregen van mijn schoonzus Marleen.

dit doet me er aan denken dat ik haar beloofd heb de link van deze blog door te sturen en ook al wat duidelijkheid te geven van het geplande traject.

Daarom hieronder wat meer info. Er zijn verschillende routes naar de Franse caminos waar ik het later wel over zal hebben eenmaal daar aangekomen.

Overzichtskaart routes 2011

Gezien ik in Mechelen vertrek zal het dus starten zijn via de Via Brabantica. Ik wil in Frankrijk de oostelijke route via Reims en Troyes volgen. Reden = daar woont nog wat familie en mijn vader is er geboren. Een stukje wortel steekt daar nog. Dat betekent dat ik in Rocroi moet uitkomen om de route in Frankrijk dan aan te vatten.

Overzichtskaart routes 2011

Waarom weet ik niet, maar de planning is nu de Via Brabantica (groen) volgen tot voorbij Nijvel en dan de GR12 (blauw) richting Olloy-sur-Viroin.

Klinkt een beetje scoutskampachtig die naam. Dan de Via Monastica (roze) naar Rocroi. Een paar overnachtingsplaatsen zijn al geboekt.

Maar ook daar is nog wat werk om nog extra slaapplaatsen te regelen voor de tocht naar Rocroi.

Na de middag eveneens nog wat kledij gaan kopen om te stappen. Vooral warm ondergoed en nog een fleece jasje had ik nodig. Ook een lichte regenjas, want bij de vorige wandeling zweette ik me te pletter in die winterjas. Zo kan ik de aanbevelingen van de ‘laagjes-aanpak’ volgen. IS het koud, dan extra dun laagje erbij ipv dikke jas. De verkoper was heel blij met de 5 euro briefjes waarmee ik betaalde.

kleding

O ja! Even op Google maps gekeken hoe ver Santiago de Compostela ligt van Mechelen.

1754 km is de kortste wandelroute!

Buen Camino!