Etappe 33 : Van Neuvy-Pailloux naar Châteauroux – 25,4 km – (849,6 km)

Dit wordt weer een dag met een stopbord. Het is de bedoeling om vandaag de dikke 20km te overbruggen naar Châteauroux en dan om 16u18 de trein huiswaarts te nemen, want het thuisfront roept. Daarom ook is het vertrek heel vroeg (om 8u) uit Neuvy-Pailloux. Een typisch Frans dorpje met kerk, mairie en dorpsschool rond het gemeenteplein met zijn oorlogsmonument.

20180530_0817505411210783737564264.jpg

De tocht loopt verder over en even langs de spoorlijn waar ik straks over heen naar Mechelen rij. Vervolgens gaat de tocht weer over een grindpad door de velden.

20180530_0858361949138432980584862.jpg

Er volgen stukken rustige departementale tussen jonge zonnebloemscheuten en graanvelden. De zonnebloemplantjes zijn nog heel klein. Wat verderop een schitterend korenveld gezien vol klaprozen en blauwe korenbloemen. Heel mooi. Zal wel een bio veld geweest zijn.

20180530_092119108422585238261333.jpg

Omdat het zo mooi is een 2de foto.

20180530_0920093612129484812739607.jpg

De zon klom stilaan hoger en de weg slingerde van departementale naar veldweg en terug naar departementale. Het werd zwoel. Dat betekent dus zweten en vaak drinken.

20180530_0932531650009473252411519.jpg

Soms kom je echt vreemde dingen tegen onderweg zoals een put langs de veldweg in ‘the middle of nowhere, geen huizen in de buurt. En toch een put met flink wat dikke elektriciteitskabels in. Waar zouden die heen lopen?

20180530_0946514278220846172482166.jpg

De wandeltocht loopt dan verder het langs een bos. Na een bocht zag ik in de verte een groot oud herenhuis. Tegenover het huis daalde een landwegje af tussen de velden naar een lager gelegen bosje. En een 10-tal meter lager zag ik een koppeltje oudere mensen zitten. Het leek dat ze een intiem gesprek hadden. Zo een dingen ga je niet vragen. Dus liet ik ze gerust en stapte richting dorpje met een bekende naam. Diors.

20180530_1025572012121138928344864.jpg

Daar stonden een paar zitbanken in de schaduw van grote lindebomen. De ideale plaats om te drinken en wat te bekomen. Na een kwartiertje de rugzak terug op de rug en klaar om verder te trekken. Vergeet niet dat de trein niet wacht! Komt er daar een klein ouder mevrouwtje met grote rugzak de straat over gewandeld. Ik ben toch even dag gaan zeggen want zij maakte aanstalten om ook even te gaan zitten op de bank waar in juist van was opgestaan.

Zij bleek ook aan de wandeltocht bezig te zijn en ook zij stopte vanavond in Châteauroux wegens andere activiteiten om dan later verder te doen. Ze was samen met een vriend uit Japan die achter kwam. En inderdaad, in de verte naderde langzaam een andere wandelaar. Blijkbaar was dat het stel dat daar naast de weg zat. We wenste elkaar verder goede tocht.

20180530_1133287219310172066625749.jpg

Bij het naderen van de stad was de departementale er terug. Vrij druk ook en eigenlijk weinig plaats voor het stappen. Ik probeerde achter de vangrail te stappen. De muisjes en hagedisjes sprongen voor me uit. Na een flink aantal kilometers en 2 ronde punten ging de weg door een oude kazerne van de logistieke eenheden. Die oude kazerne wordt momenteel omgebouwd tot logistiek centrum én scholencampus buiten de stad. Dan draaide de route even weg van Châteauroux om naar de ruïne van een cisterienser abdij te gaan. Op de velden daar nog een bos zien weg springen.

20180530_1334401205645306509858106.jpg

Daar mijn stempel opgehaald. Is al eeuwenlang een halteplaats op de camino vanuit Vezelay.

20180530_1335597796612727217873524.jpg

Ondertussen schoven dikkere wolken langs. Zoals vorige keer begon het hevig te regenen bij aankomst op mijn halteplaats. Ook in toerisme bureau stempel gehaald en even naar de post om de kamersleutel van de gite terug te sturen. Ik had die sleutel per ongeluk in mijn zak mee.

20180530_1404171004063507889295597.jpg

Ik was ruim op tijd en om 16u12 vertrok ik uit het natte station en om 21u18 was ik thuis via Parijs.

20180530_1610152940681767314008502.jpg

Ik kijk er nu al naar uit om wandeltocht verder te zetten. Bedankt voor het volgen.

Etappe 32 : Van Charost naar Neuvy-pailloux via Issoudun 37,1 km – (824,2 km)

De wandeling starte met een laatste stukje langs die verschrikkelijke departementale. Overnachten deed ik in een chambre d’hote juist voor Charost. Meteen werd ik begroet door Isidoor.

Wat verderop verliet de Camino die departementale en slingerde zich door de velden. Op de hoek van een graanveld stond een verrassing. Een kersenboom vol rode kersen! Ik moest toch even proeven? Lekker!!!

De weg ging verder naar Issoudun, stadje waar ik door moest vandaag. Rond 11u stapte ik door een dorpje. Koffiebar en kruidenier meldde de gids. Maar kruidenier en bar verdwenen. Gesloten.

Het is echt triest hoe die Franse dorpjes uitsterven. Dan maar op de bank bij de kerk een fruitsap (zelf meegezeuld in de rugzak).

Verder ging de tocht weer vooral langs velden. Hoofdzakelijk graan. Tarwe, gerst. Ook koolzaad in graan en af en toe iets anders zoals deze papaver? Of is het iets anders?

Het zijn wel telkens lange wandelstroken. Plezantst zijn de steenslag weggetjes. Geen verkeer en toch makkelijk stappen.

Je ziet dat het ferme stroken zijn. En je ziet er niemand! Niemand voor en niemand achter je.

Heel even een brug over een verlaten spoorlijn en dan weer kilometers rechtdoor. Met graanvelden en toch weer een specialeke. Erwtjes.

En dan kwam ik aan in Issoudun. Stadje halfweg de tocht. Naast de camino lag een commercieel centrum met een bakkerij waar je ook broodjes, sla erg kon kopen en ter plaatse eten. Een televisie stond op en bracht het verschrikkelijke nieuws over Luik.

Wat verder een mac Donalds. Ik kon niet aan de verleiding weerstaan en kocht een mc flurry. Mmm. Maar bij het oversteken van het gras naar de Mac trapte ik bijna die mooie bijenorchis plat.

Weer een ander orchideetje.

Bij het naderen van de brug over de rivier verschenen plots schelpen op de stoep. Bronzen schelpen.

Die leidden me door het stadscentrum dat verkeersvrij was. Maar algemeen was het niet aantrekkelijk buiten het pleintje rond het Telfort.

Niemand op straat. Wat verderop mijn stempel gaan halen in toerisme kantoor. Na de koffie op het plein onder de belfortpoort verder.

Daar lag nog zo een koperen schelp. Snel trok het pad terug naar de velden en de weidse gezichten. Af en toe komen ook dikke wolken langs met neiging tot onweer. Dus zwaar weer, zweetweer.

En na nog wat gewandeld te hebben langs de route moest ik nog 3 km naar de route nationale waar de gite ligt.