Mechelen

Etappe 12 : Wasigny naar L’Equaille 32,0 km – (316,9 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Waar de vorige dagen het vooral ging over regen en het omhoog en omlaag klauteren in de modder, vandaag was het de wind die een hoofdrol speelde. Een vrij lange en eigenlijk saaie etappe. Maar wat was ik blij dat ik een jasje met kap aanhad. Dat de wind even van links blaast is niet erg, maar 6 uur lang is van het goede te veel. Dus liep ik met kap op en met de pet daarover. Geen zicht, maar prima was dat.

De wegen zelf lagen er goed bij. Door het zonnetje en de schrale wind gaat het droge en boven op de plateaus is het al niet zo nat omdat het water naar de valleien stroomt. De rivier Als je was wel goed gevuld.

Wat wel voor wat afwisseling zorgde waren de herten of reeën die hier en daar stonden te grazen en die sierlijk wegliepen bij het naderen.

Ander verwondering zijn de mooie vergezichten als je boven op die plateaus wandelt. Soms stopte ik wel even om gewoon te kijken naar de verte.

Boven op de heuvels staan hier en daar windmolens te draaien. Met dat stevig blazen draaiden ze goed door vandaag. Maar wat me wel opviel was dat ze flink wat lawaai maken bij het draaien. Net een vliegtuig dat overtrekt.

Af en toe moet je rusten natuurlijk en die rustpauzes worden frequenter in namiddag. Tijdens één van die rustpauzes zag ik plots dit creatuur over mijn schoen klauteren. Gisteren had ik ook al een dikke zwarte (Maar andere) kever ontmoet. Voorbode van de komende lente. Over lente gesproken. Vandaag ook de eerste boerenzwaluw gespot.

Op aanraden van Jos van de refuge 4 mains ben ik in gestopt in de bar tabac “au longchamp” “pour casser la croute”. Werd één van de toffere momenten van de dag. Een klein restaurantje bestaande uit 2 plaatsen volgestouwd met tafeltjes en stoelen. En daaraan zittend allemaal mannen druk pratend en etend. Op de vraag of ik kan eten wordt ik meteen aan een tafeltje geplaatst en na enkele ogenblikken staat een bord met witloofsla, quiche met spek en een snee salami voor mij, samen met het brood. Dan volgde snel kipfilet met champinonsaus en Pomme dauphinois en daarna fromage ou dessert. Natuurlijk koos ik voor een super lekkere crème brûlée. Zie maar.

Na het eten verder gestapt. De landerijen werden groter en groter. Op die landerijen dikke tractoren met een hele reeks wielen achter hen aan om te eggen. Net alsof alle boeren wakker geworden zijn.

Zelfs de weg wordt bewerkt. Wat niet veel helpt aan het wandelcomfort. Gelukkig regent het niet, anders was me dit een modderpoel van jewelste.

Wat verder leuk was onderweg is bovenstaand. Een auto van de gemeente rijdt rond op het voetbalterrein om dit speelklaar te maken. Ideetje voor Malinwa?

Ik werd terug opgepikt door Jos van de refuge te Ecaille. De volgende dag zette hij me dan daar terug af.

In de refuge waren juist 2 pelgrims aangekomen. Een koppel uit Huy. Ze hadden de Camino al gelopen in 2012. Nu waren ze vertrokken naar Rome! Daar gaan toch alle wegen naartoe….buiten de Camino natuurlijk!

Etappe 9 : Viroinval naar Rocroi – over de grens naar France 26,9 km – (235,6 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Heel blij dat Hans gisteren een rugzakhoes meegebracht heeft. Je zal me niet overtuigen dat ik die niet nodig zal hebben volgende dagen. Het blijft nog wat wisselvallig eer de mooie dagen komen melden de weervoorspellingen. Van een koppel stappers die ook in het hotel overnachtte stapt de vrouw vandaag niet naar Rocroi. Te veel pijn aan de voeten van de wandeling gisteren.

En de tocht begint bij de eerste schelp om de hoek. Na al die dagen rood wit verschenen deze plots terug. In de verte zie je de sporen van de toeristische trein. Het pad liep er heel even langs. Bart, ik kon het niet laten om 10 meter op die sporen te lopen. Opgelet waarschuwing: dit mag niet op gewone treinsporen!

De tocht dook al snel een bos in. Aan de rand nog wat weiden maar die zouden snel verdwijnen. Wel stevige runderen in die weiden.

Wat verderop nog een andere weide met daarin bergen maretak waaronder de resten van fruitbomen te bespeuren zijn.

En dan begon de echte tocht doorheen het bos. De GR volgt een beekje, maar wel een kleine 10 km lang zonder langs de bewoonde wereld te passeren. En dat ben ik nog niet gewoon. Veeeeel bomen. En een kabbelend beekje. En om te kabbelen heeft het beekje water nodig. En dat water komt uit de lucht. Dus regen en nattigheid. Niet veel dieren gezien buiten een boomklever die piepend de bomen opkroop. En verder slakken, kikkers en padden.

De weg versmalde en soms volgden wel halsbrekende toeren om verder te geraken want het beekje at hier en daar een stuk van het pad op.

En nog meer bomen. Alle soorten. Dennebomen, loofbomen, jonge aanplant en af en toe een majesteuze reus.

De weg werd in de namiddag een holle weg. In chemin creux zeggen ze hier. Maar dat betekent dat het water ook langs daar een weg zoekt. En drassige ondergrond is verzekerd met grote plassen.

Maar het zou nog spectaculairder worden. Het pad zakte dieper en dieper weg in het omliggende landschap. En als dan de boomhakkers langskomen en alle bomen omleggen en de overtollige taken laten liggen waar ze vallen dan krijg je een ondoorgaanbare situatie

Klimmen en klauteren eerst en als dat niet meer ging dan naast het pad en hopen dat ik niet verloren liep. Dat deed ik gelukkig niet zodat rond 14u de grens er was.

Buiten een andere kleur van wegbedekking was er niet te zien. Je zag niet dat de grens overgestoken was. Enkel dit bordje aan de wegkant gaf aan dat ik in France was.

En met die grensovergang kan ik fier melden dat ik ons land te voet helemaal gedwarsd heb. De eerste tocht ter voorbereiding van de Camino liep ik 2 jaar geleden (met Greet) vanuit Bergen op Zoom naar Mechelen.

Een laatste strookje bos. Een laatste strookje drassigheid en ik stapte Rocroi binnen. Juist op tijd om mijn stempel af te halen in de toeristische dienst.

Ps. Let op de stevige Vauban omwalling.

Etappe 5 : Van Manage naar Aulne door de Borinage getuigen 25,2 km – (135,6km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Een verbindingsetappe noemen ze dat. Op naar de Ardense heuvels. Eigenlijk kon je de dag in 2 delen. Eerst was er een wandeling door de velden van de Borinage met zicht op veel industriële archeologie. s’Morgens wel nog even binnen gesprongen in een Action die er onderweg verscheen. Nieuwe oortjes (die ik zou gebruiken vandaag) en een portie noten. De weg liep op een oude spoorbedding. Verder stappen in zuid-oostelijke richting. O ja. Ik heb in die Action nog een nieuwe pet gekocht. Mijn vorige ben ik kwijt en zo tegen de zon instappen is niet leuk zonder zonneklep. Of er moeten bomen langs de weg staan zoals hier.

De tocht liep verder met een afwisseling aan akkers en velden en rond de middag passeerde ik in Morlanwelz, ingeslapen landbouwdorpje waar heel weinig te beleven valt. Iets verderop werden grotere heuvels zichtbaar. Terrils en zelfs een oude mijntoren.

Mijn poging om mijn jas uit te laten werd snel weggeblazen door een koude wind. Die is harder gaan blazen en zeker wind tegen boven op de hellingen is het geen lachertje. Niemand te zien daarbuiten. Mensen zou ik vandaag enkel zien vanachter glas. Glas van hun eigen auto. Een paar stroken van de route vandaag gingen langs drukke gewestwegen en ik moet zeggen dat de nieuwe oortjes dan goed hun werk deden om het luide geraas van de voorbij vliegende auto’s te verbergen.

Bijna aangekomen een babbeltje gemaakt met een lieve mevrouw die haar honden uit liet en die zich afvroeg waar die bepakte wandelaars toch heen trokken. Compostela bien sur. Wou ze ook nog eens doen enz… Bonne route!

Die route liep tot de ruïnes van Aulne. Een korte hevige regenvlaag deed me nog grijpen naar hoes en poncho. En daar zijn we dan. De abdij van Aulne, of wat er van over schiet tenminste!

Etappe 4 : Van Ittre over Nijvel naar Seneffe (eigenlijk Manage) 25,8km – (110,4 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Geen regen vandaag. Om 9u terug de weg op naar de volgende bestemming. De weg en de pelgrim. De camino. Geen pelgrim zonder weg. In dit Brabantse landschap waren het deze voormiddag lange stukken tussen akkers en weiland met daarboven een wijde hemel met wolkenspel.

In een rechte lijn ging het tot Nijvel. Een grauw stadje met groot marktplein en kerk. Tegen de kerk staat een modern stadhuis. Het oude staat aan de andere kant wat troosteloos te zijn. In de kerk doorverwezen naar de pastorie voor de stempel. In het frans of in het latijn vroeg een gezellige pastoor. Er waren nog niet veel pelgrims langs geweest dit jaar. Hij wou nog wat verder babbelen, maar hij had om 11u een dienst en verontschuldigde zich dat ie niet meer tijd had voor mij.

Een koffietje kon er dan af. Bij het verlaten een bepakte collega stapper gekruist die vroeg waar ik vandaan kwam. Hij stapte ook maar compostela was voor later. Onze wegen scheidden. Nu, het zou de laatste mens zijn met wie ik contact had tot bij de stopplaats vanavond. En weer ging de route over landelijke lange wegen. Niet veel te beleven. Gelukkig nog eens iemand gezien on een spiegel

Totdat de route aankwam bij het oude kanaal van de Samme. De aanvang deed me direct denken aan de sluizen van de narrowboats in UK. Het leverde wat mij betreft het mooiste beeldje van de dag op.

En voor hen die niet weten hoe een sascomplex in UK voor die smalle boten er uit ziet. (Er moeten wel wat deuren aanwezig zijn om te functioneren maar dat is detail.)

Na een wandeling langs het met bomen omzoomde kanaal in Seneffe aanbeland waar nog meer waterarcheologie te bewonderen os met zwaaidok en replica van de kleine aken die er vaarden.

Dan de N27 naar mijn hotel. Dit is een drukke verbindingsweg. Gelukkig waren er werken aan een spoorwegbrug. Alle verkeer moest omrijden, maar de voetgangers konden over via voetgangersbrug. Zo toch weer wat geklommen vandaag.

Dan was het een rechte lijn naar het hoevekasteel waar het slapen is gepland.

Morgen verlaat ik de schelpenroute en sla ik af op de GR12 richting abdij van Aulne. Die ruïne staat op de eerste postzegel die ik kocht voor mijn postzegelverzameling. Heel lang geleden. Tot morgen.

Etappe 3 : Van Beersel via Halle naar Ittre 27,4km (84,6 km)

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Vanuit Beersel gaat de weg door de Zennebeemden richting Halle. De lucht is licht bewolkt maar de weersvoorspelling is niet bemoedigend. Maar nu stap ik dus in die speciale Zennevalei met zijn speciale gistcellen die zorgen voor lambic, geuze en kriek.

En die bieren gisten deels in vaten waar dus ook speciale stielmannen aan de slag zijn.

in Beersel is een heel gekend kasteel. Dat kasteel heeft een schat e het speelt een belangrijke rol in een avontuur van Suske en Wiske Het kasteel stond er, Suske en Wiske heb ik niet gezien!

Na een uur stappen kwam ik tegen de middag aan in Halle. In de hoofdkerk kon je binnen maar niemand te zien om stempel te zetten. Dan maar via Google gezocht waar de dekenij was en daar aangebeld. “De deken is juist gaan eten en ik weet niet waar de stempel ligt. Maar ik zal het hem straks vragen voor de volgende.” Na de koffie terug de rugzak om maar eerst hoes er rond en de poncho aan. De regen was aangekomen en alles werd nat. Gisteren had ik geleerd dat niet inpakken geen goed idee is. De weg loopt verder langs de vaart.

Weinig beschutting te vinden tegen regen en wind. Dus verder stappen.

Het landschap verandert. Er komen omheinde velden afgewisseld met bossen. En het pad gaat omhoog en omlaag. De regen blijft vallen. Gelukkig zijn er de mooie narcissen in de bossen.

En zo stappen we duidelijk Waals-Brabant binnen met ruime glooiende vlaktes, afgezoomde landerijen en grote herenhoeven. De regen is gestopt. Ons doel is in zicht onder de zonnestralen. Tijd om wat te drogen.

Etappe 1 : Mechelen – Sint-Pietersleeuw (via Grimbergen) 25,6 km

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Om 10u thuis vertrokken. Schoonzus Marleen stapt de 1st etappe mee. Bedankt aan de supporters die nog even langs kwamen.

Via de mechelse watertoren richting Zennedijk gestapt. Daar de eerste “schelp” gespot aan de brug onder de E19.

De temperatuur was fris maar het zonnetje schijnt. Dus prima wandelweer.

Langs de Zennedijk kwamen we snel het kappeleke tegen die je op de kaft van de wandelgids ziet.

Aan het jaagpad van de Zennedijk waar we (=Françoise, Greet en ikzelf) vaak gingen joggen botsten we op de eerste afsluiting. De werken aan de versterking van de Zennedijk en we mochten omstappen. Gelukkig viel die omleiding mee. In de buurt van Eppegem werden we bijgebeend door een collega pelgrim. Hij was al een paar dagen op stap en kwam uit Leiden. Zijn doel vandaag: Grimbergen en overnachten in de abdij. Ons doel ook eigenlijk, maar dan wel als tussenstop. De weg werd landelijker en in het zonnetje wel aangenaam te wandelen.

De volgende stop was de Verbrande Brug over het kanaal. Letterlijk een stop, want we konden niet door. Prima moment om de jas in te pakken want het werd stilaan warm. O ja. Toch even melden dat we in een café in Eppegem een koffie hebben gedronken en aan de babbel zijn geslagen met een koppel uitwijkelingen. Ze wonen nu in Oostende maar waren op bezoek bij hun dochter om….

Om naar het schlagerfestival te gaan kijken in Hasselt gisteren namiddag. Wat een toeval.

De tocht ging verder langs een lange kerkewegel richting Grimbergen. Het was zelfs flink warm onderweg. Rond 14u kwamen we aan bij de watermolens. Tijd voor de lunch. Gezellig als je met 2 bent. Na het lekkere eten verder langs opnieuw watermolens.

Idyllische plaatjes maar zoals je ziet bewolkte de hemel en voelden we af en toe een druppel. Dan maar stevig verder gestapt tot aan de abdij van Grimbergen. Na wat zoeken toch iemand gevonden díe de stempel kon geven. Hier is ie dan, nummer 2.

Na een koffie en thee op naar Brussel. Door park en veld. We draaiden ons nog even om om die typische toren nog eens te bewonderen.

We haasten ons langs de velden richting Atomium en de koffiebranderij van douwe Egberts. Wat verderop de ring van Brussel onderdoor tot aan de bestemming in Sint Pietersleeuw.

Daar scheidden onze wegen. Marleen ging terug naar huis. Ik blijf overnachten hier om de reis morgen voort te zetten dwars door Brussel. En dit zijn de helden van de dag. Oohh wat deed het deugd om die schoenen uit te sjotten.

Iedere dag een beetje

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Iedere dag een beetje verder inpakken want de vertrekdatum nadert. Maandag 26 maart is over 10 dagen. Veel oefenen is er niet van gekomen maar vandaag toch even gestapt. Een vergadering v

leuven

oor het werk was gepland in Leuven. Dan maar met de trein naar Leuven en door de stad naar de Schapenstraat. Een kleine 2 km heen en na de vergadering een 2 km terug. We zullen maar denken dat alle beetjes helpen?

Thuisgekomen verder wat spullen klaargelegd. wasdraad en wasspelden; fles voor water en doosjes om eten in te stoppen + vork/lepel combinatie. Vorig jaar gekregen van mijn schoonzus Marleen.

dit doet me er aan denken dat ik haar beloofd heb de link van deze blog door te sturen en ook al wat duidelijkheid te geven van het geplande traject.

Daarom hieronder wat meer info. Er zijn verschillende routes naar de Franse caminos waar ik het later wel over zal hebben eenmaal daar aangekomen.

Overzichtskaart routes 2011

Gezien ik in Mechelen vertrek zal het dus starten zijn via de Via Brabantica. Ik wil in Frankrijk de oostelijke route via Reims en Troyes volgen. Reden = daar woont nog wat familie en mijn vader is er geboren. Een stukje wortel steekt daar nog. Dat betekent dat ik in Rocroi moet uitkomen om de route in Frankrijk dan aan te vatten.

Overzichtskaart routes 2011

Waarom weet ik niet, maar de planning is nu de Via Brabantica (groen) volgen tot voorbij Nijvel en dan de GR12 (blauw) richting Olloy-sur-Viroin.

Klinkt een beetje scoutskampachtig die naam. Dan de Via Monastica (roze) naar Rocroi. Een paar overnachtingsplaatsen zijn al geboekt.

Maar ook daar is nog wat werk om nog extra slaapplaatsen te regelen voor de tocht naar Rocroi.

Na de middag eveneens nog wat kledij gaan kopen om te stappen. Vooral warm ondergoed en nog een fleece jasje had ik nodig. Ook een lichte regenjas, want bij de vorige wandeling zweette ik me te pletter in die winterjas. Zo kan ik de aanbevelingen van de ‘laagjes-aanpak’ volgen. IS het koud, dan extra dun laagje erbij ipv dikke jas. De verkoper was heel blij met de 5 euro briefjes waarmee ik betaalde.

kleding

O ja! Even op Google maps gekeken hoe ver Santiago de Compostela ligt van Mechelen.

1754 km is de kortste wandelroute!

Buen Camino!

24 februari 2018

~ theodejo ~ Een reactie plaatsen

Het is koud in Mechelen. Een staalblauwe hemel boven de Sint-Romboutstoren! De markt is rustiger dan gewoonlijk deze zaterdag. Het is te koud om inkopen te doen.

Stromboutstoren
Grote markt Mechelen

Maar in de kathedraal zelf is het wel heel druk. Vandaag is het pelgrimszegen van de Compostella vereniging.

Vandaag krijgen vele pelgrims hun zegen om naar Compostella te trekken. Een eeuwenoud gebruik. Dit betekent ook dat de startdatum snel naderbij komt!

Met een beetje spanning zat ik op mijn stoel in de kathedraal onder grote witte beelden van de heiligen, waaronder beide Jacobussen.

Mijn 4 zonen waren van de partij om een riem onder de hart te steken. Veel volk ook. Deelnemers en sympathisanten en heel wat mensen van het genootschap om de viering met als thema ‘de verwondering’ in goede banen te leiden.

Mooie teksten, stemmige gezangen en aandacht voor elke pelgrim die tijdens de viering zijn zegen, schelp en boekje meekreeg. Zoon Hans stapte op als thuiszitter om de steun van het thuisfront te symboliseren. Zal ik waarschijnlijk nodig hebben als ik de verhalen lees.

Tijdens de viering vertelde hij mij dat het toch een goed idee zou zijn om die blog toch maar op te starten en af en toe wat info en foto’s te posten voor het thuisfront.

zegen

Als compensatie trok hij dan maar meteen een van de eerste beelden voor op die blog, nl de handoplegging die ik kreeg tijdens de viering. Een kriebelmoment toch!

Na de viering meteen mijn stempelboekje laten “instempelen” met een stempel van de Sint-Romboutsparochie.

Een soort van startstempel dus!