Etappe 12 : Wasigny naar L’Equaille 32,0 km – (316,9 km)

Waar de vorige dagen het vooral ging over regen en het omhoog en omlaag klauteren in de modder, vandaag was het de wind die een hoofdrol speelde. Een vrij lange en eigenlijk saaie etappe. Maar wat was ik blij dat ik een jasje met kap aanhad. Dat de wind even van links blaast is niet erg, maar 6 uur lang is van het goede te veel. Dus liep ik met kap op en met de pet daarover. Geen zicht, maar prima was dat.

De wegen zelf lagen er goed bij. Door het zonnetje en de schrale wind gaat het droge en boven op de plateaus is het al niet zo nat omdat het water naar de valleien stroomt. De rivier Als je was wel goed gevuld.

Wat wel voor wat afwisseling zorgde waren de herten of reeën die hier en daar stonden te grazen en die sierlijk wegliepen bij het naderen.

Ander verwondering zijn de mooie vergezichten als je boven op die plateaus wandelt. Soms stopte ik wel even om gewoon te kijken naar de verte.

Boven op de heuvels staan hier en daar windmolens te draaien. Met dat stevig blazen draaiden ze goed door vandaag. Maar wat me wel opviel was dat ze flink wat lawaai maken bij het draaien. Net een vliegtuig dat overtrekt.

Af en toe moet je rusten natuurlijk en die rustpauzes worden frequenter in namiddag. Tijdens één van die rustpauzes zag ik plots dit creatuur over mijn schoen klauteren. Gisteren had ik ook al een dikke zwarte (Maar andere) kever ontmoet. Voorbode van de komende lente. Over lente gesproken. Vandaag ook de eerste boerenzwaluw gespot.

Op aanraden van Jos van de refuge 4 mains ben ik in gestopt in de bar tabac “au longchamp” “pour casser la croute”. Werd één van de toffere momenten van de dag. Een klein restaurantje bestaande uit 2 plaatsen volgestouwd met tafeltjes en stoelen. En daaraan zittend allemaal mannen druk pratend en etend. Op de vraag of ik kan eten wordt ik meteen aan een tafeltje geplaatst en na enkele ogenblikken staat een bord met witloofsla, quiche met spek en een snee salami voor mij, samen met het brood. Dan volgde snel kipfilet met champinonsaus en Pomme dauphinois en daarna fromage ou dessert. Natuurlijk koos ik voor een super lekkere crème brûlée. Zie maar.

Na het eten verder gestapt. De landerijen werden groter en groter. Op die landerijen dikke tractoren met een hele reeks wielen achter hen aan om te eggen. Net alsof alle boeren wakker geworden zijn.

Zelfs de weg wordt bewerkt. Wat niet veel helpt aan het wandelcomfort. Gelukkig regent het niet, anders was me dit een modderpoel van jewelste.

Wat verder leuk was onderweg is bovenstaand. Een auto van de gemeente rijdt rond op het voetbalterrein om dit speelklaar te maken. Ideetje voor Malinwa?

Ik werd terug opgepikt door Jos van de refuge te Ecaille. De volgende dag zette hij me dan daar terug af.

In de refuge waren juist 2 pelgrims aangekomen. Een koppel uit Huy. Ze hadden de Camino al gelopen in 2012. Nu waren ze vertrokken naar Rome! Daar gaan toch alle wegen naartoe….buiten de Camino natuurlijk!

Terug de stapschoenen aan

“En heb je al terug gestapt?” vraagt Anja met een grijnslach. “Als je naar Compostela wil stappen ga je toch wat meer moeten stappen dan wat je nu doet”.

Na de pelgrimszegen heb ik mijn ‘fanclub’ thuis uitgenodigd om te eten. Ze zijn er allemaal. Mijn 4 zonen met de ‘mooie’ dochters en Sophie, mijn kleindochter. Alleen Antje is op stage in Barcelona en neef Antony kon pas de week erop komen want dan gaan we naar De Vossemeren met het ganse nest.

fam a98

Nu, eigenlijk heeft ze wel gelijk. Het stappen is tijdens de gure winter volledig stilgevallen en de wandelschoenen staan stof

anjavoorbereidingmar

te vangen op zolder.

En als er iemand de opmerking mag maken is het Anja wel. Ze is volop aan het trainen voor de marathon in Parijs zondag 8 april. Ze loopt zo al tegen de 30 kilometer, aan één stuk door. Straffe dinges. Zij is de mama van kleindochter Sophie.

Dus daarom gisteren toch een eerste test gedaan. De rugzak naar beneden gehaald, de stapschoenen eveneens. De stapsokken achteraan in de kleerkast terug gevonden. Wat toiletzakken en wat kleren in de rugzak gegooid en dan maar gaan stappen. Een lokale ronde. Ik mocht niet te lang op stap, want om 17u moest ik bij de kinesist zijn. Een aantal maanden heb ik pijn in het linkerbeen. De huisarts stuurde me uiteindelijk door naar de scan en daar blijkt op de onderrug wel wat scheef te zitten. 2 niet recente hernia’s edg die door de druk uitstralingspijn veroorzaken. Maar Eric, de kinesist vertelde me dat hij me gaat helpen om de activiteiten toch verder te zetten. Nu, juist voor zijn bezoek was ik dus op mijn eerste wandeltocht.

Die ging van thuis naar Hofstade, doorheen het domein daar op de onverharde wegen. Dan een stukje verder langs de Kampenhoutse baan om vervolgens doorheen de bossen naar Schiplaken te trekken.

ambroos

Daar teruggedraaid richting huis en via kasteel Ambroos terug naar huis. Via de vaart doorgestapt naar huis. Het werd uiteindelijk een wandeltocht van 3 u 13 minuten van 15,54 km lang. De eerste 2 uur kon ik het ritme van 5 km volhouden. Maar dan viel het wat terug. Dus zal er nog wat geoefend moeten worden. De rugzak dragen viel wel mee. Heel raar weer onderweg. De deur was maar pas dicht bij het vertrek of het begon wat te regenen. Snel stopte dat en scheen de zon gevolgd door grijze wolken en af en toe wat gedruppel. Voordeel is wel dat je dan mooi vergezichten hebt en hele mooie regenbogen; zelfs dubbele.

Langs de Mechelse wegen ook sporen gezien van zaterdag. Het drama van KV Mechelen die alhoewel ze wonnen met 2-0 tegen Waasland-Beveren toch in 2de klas tuimelen doordat Eupen een 4-0 overwinning haalde tegen Moeskroen.

kv

Maar ja, niks aan te doen. Volgend jaar volgen we de kakkers maar in het mooiste stadium van 1B. Zoon Dries kon niet laten van onderstaande

2de

foto te sturen.

Dan toch meer sympathie voor de Mechelse klokkenluider die zijn vlag half-stok gehangen heeft. Mijn wandeltocht passeerde langs zijn deur, vandaar de foto.

halfstok

Vanmorgen vielen de fysieke klachten goed mee. De rug protesteerde niet. Buiten een gevoelige nagel aan de middenteen ging het prima met de voeten en de benen waren ook nog fit genoeg om normaal te stappen. We kunnen dus verder opbouwen!

24 februari 2018

Het is koud in Mechelen. Een staalblauwe hemel boven de Sint-Romboutstoren! De markt is rustiger dan gewoonlijk deze zaterdag. Het is te koud om inkopen te doen.

Stromboutstoren
Grote markt Mechelen

Maar in de kathedraal zelf is het wel heel druk. Vandaag is het pelgrimszegen van de Compostella vereniging.

Vandaag krijgen vele pelgrims hun zegen om naar Compostella te trekken. Een eeuwenoud gebruik. Dit betekent ook dat de startdatum snel naderbij komt!

Met een beetje spanning zat ik op mijn stoel in de kathedraal onder grote witte beelden van de heiligen, waaronder beide Jacobussen.

Mijn 4 zonen waren van de partij om een riem onder de hart te steken. Veel volk ook. Deelnemers en sympathisanten en heel wat mensen van het genootschap om de viering met als thema ‘de verwondering’ in goede banen te leiden.

Mooie teksten, stemmige gezangen en aandacht voor elke pelgrim die tijdens de viering zijn zegen, schelp en boekje meekreeg. Zoon Hans stapte op als thuiszitter om de steun van het thuisfront te symboliseren. Zal ik waarschijnlijk nodig hebben als ik de verhalen lees.

Tijdens de viering vertelde hij mij dat het toch een goed idee zou zijn om die blog toch maar op te starten en af en toe wat info en foto’s te posten voor het thuisfront.

zegen

Als compensatie trok hij dan maar meteen een van de eerste beelden voor op die blog, nl de handoplegging die ik kreeg tijdens de viering. Een kriebelmoment toch!

Na de viering meteen mijn stempelboekje laten “instempelen” met een stempel van de Sint-Romboutsparochie.

Een soort van startstempel dus!