De wandeling starte met een laatste stukje langs die verschrikkelijke departementale. Overnachten deed ik in een chambre d’hote juist voor Charost. Meteen werd ik begroet door Isidoor.

Wat verderop verliet de Camino die departementale en slingerde zich door de velden. Op de hoek van een graanveld stond een verrassing. Een kersenboom vol rode kersen! Ik moest toch even proeven? Lekker!!!

De weg ging verder naar Issoudun, stadje waar ik door moest vandaag. Rond 11u stapte ik door een dorpje. Koffiebar en kruidenier meldde de gids. Maar kruidenier en bar verdwenen. Gesloten.

Het is echt triest hoe die Franse dorpjes uitsterven. Dan maar op de bank bij de kerk een fruitsap (zelf meegezeuld in de rugzak).

Verder ging de tocht weer vooral langs velden. Hoofdzakelijk graan. Tarwe, gerst. Ook koolzaad in graan en af en toe iets anders zoals deze papaver? Of is het iets anders?

Het zijn wel telkens lange wandelstroken. Plezantst zijn de steenslag weggetjes. Geen verkeer en toch makkelijk stappen.

Je ziet dat het ferme stroken zijn. En je ziet er niemand! Niemand voor en niemand achter je.

Heel even een brug over een verlaten spoorlijn en dan weer kilometers rechtdoor. Met graanvelden en toch weer een specialeke. Erwtjes.

En dan kwam ik aan in Issoudun. Stadje halfweg de tocht. Naast de camino lag een commercieel centrum met een bakkerij waar je ook broodjes, sla erg kon kopen en ter plaatse eten. Een televisie stond op en bracht het verschrikkelijke nieuws over Luik.

Wat verder een mac Donalds. Ik kon niet aan de verleiding weerstaan en kocht een mc flurry. Mmm. Maar bij het oversteken van het gras naar de Mac trapte ik bijna die mooie bijenorchis plat.

Weer een ander orchideetje.

Bij het naderen van de brug over de rivier verschenen plots schelpen op de stoep. Bronzen schelpen.

Die leidden me door het stadscentrum dat verkeersvrij was. Maar algemeen was het niet aantrekkelijk buiten het pleintje rond het Telfort.

Niemand op straat. Wat verderop mijn stempel gaan halen in toerisme kantoor. Na de koffie op het plein onder de belfortpoort verder.

Daar lag nog zo een koperen schelp. Snel trok het pad terug naar de velden en de weidse gezichten. Af en toe komen ook dikke wolken langs met neiging tot onweer. Dus zwaar weer, zweetweer.

En na nog wat gewandeld te hebben langs de route moest ik nog 3 km naar de route nationale waar de gite ligt.