Vandaag weer een flinke trip om morgen Auxerre na een korte wandeling te bezoeken. Rond 10 u nog even de bakker bezocht voor wat mondvoorraad en dan op weg. Vanop de pont Saint-nicolas nog even een laatste blik naar de rivier waarlangs ik gisteren da ganse dag stapte.

De lucht was grijs. De rugzakhoes om de rugzak gespannen maar geen regen. Oef. De voorbije nacht heeft het flink geonweerd vertelde de mevrouw van de bakkerij. Ik heb niks gehoord. Gewoon geslapen.

En zo verlaat ik dus Joigny. Langs de route departementale. Vandaag zou het er wandeltocht worden langs zo een aantal departementales maar ook een paar stroken over onverharde wegen in de velden.

Zo kort gras stapt het best! Geen slijk aan de zolen. Door die regen vanacht is het beruchte slijklaagje weer beschikbaar. De weg liep ook doorheen typische dorpjes met oude hoeven. De ene al wat beter onderhouden dan de andere.

Maar vreemd genoeg mochten de dorpjes antiek en traditioneel ogen. Ik was toch verwonderd dat naast die oude hoeves en kerken er toch al oplaadpunten voor elektrische auto’s zijn gebouwd. Nu de auto’s nog, want de plaatsen zijn nog niet ingenomen.

En naast al die oude onderhouden en minder onderhouden boerderijen en huizen kom je dan af en toe een bouwsel tegen waar het spreekwoord ‘leven als God in Frankrijk’ duidelijk wordt.

Be de dorpjes trok de weg terug de velde in langs een rij bomen. Niet zo eenvoudig om daar symbolen met de schelp te bevestigen.

Want de juiste richting kiezen is wel belangrijk. Dat werd duidelijk bij de volgende ontmoeting. 2 mannen zwaaiden naar me. Ze hadden allebei rugzak en schelp. Er was een jonge kerel op sandalen en in korte broek en een wat oudere kerel die blijkbaar Wilfried heet en eigelijk uit nice naar Parijs is verhuisd. We maakten kennis. Ze waren thuis gestart in Parijs en stapten de Camino in vele stukjes. De eerste stroken gebruikten ze het openbaar vervoer en ’s avonds reden ze terug naar huis om te overnachten. Nu waren ze echt op stap met overnachting en ze wilden morgen Auxerre bereiken en terug reizen.

Wilfried gebruikte de oude versie van de gids. Dus na een drietal km waren ze via een andere weg aan het stappen. Ik ving nog een glimp va hen op wat later op de dag toen ik even achteruit keek.

Het moet gezegd dat het niet steeds eenvoudig is om de schelp aanduidingen terug te vinden. Dat maakt het juist wat spannend. Bij elke bocht moet je goed uitkijken waar dat symbooltje staat. Zeker als je uitgave van de gids al wat ouder is.

De regen van voorbije nacht liet heel wat dieren terug te voorschijn komen. Oa deze culinaire specialiteit. Ik had gerust een dozijntje kunnen verzamelen.

De wandeling ging nu verder via departementale wegen. Betekent links tegen verkeer instappen. Na door veld en bos gewandeld te hebben verschiet je telkens van het kabaal van die auto’s. Ook kom je al eens een slachtoffer tegen van het verkeer.

Neen. Geen slang! Maar een hazelworm.

Terwijl ik zo verder stapte schoven dikke wolken voor de zon. En daar gingen de sluizen open. Niet zo leuk, want op die smalle drukke wegen moet je telkens opnieuw in de berm springen als een tegenligger komt en Al snel zijn schoenen en broekspijpen kloddernat.

De weg gaat op en neer en wanneer naast de regen het ook nog begint te donderen dan krijg je wel een klein hartje. Zeker als de weg boven op de heuvel in open terrein komt. Toch liever geen bliksem. Die open velden waren heide en ondanks regen en donder toch deze mooie bloemetjes gespot.

Het zijn wilde orchideetjes. Die vind je wel op kalkrijke grond en nu staan ze in bloei. Mooi.

De laatste foto vandaag nam ik on de buurt van Auxerre. Ik denk dat dat de hoofdstad is van het departement de Yonne. En in de Yonne is het verboden te bedelen. Ik ben gewaarschuwd als arme pelgrim.